Skriðuklaustur

Munkaklaustur af reglu Ágústínusar var starfrækt á Skriðuklaustri tímabilið 1493-1554. Rannsókn á minjum þess hófst árið 2002 og stendur hún enn. Klausturbyggingin náði yfir um 1300 fermetra stórt svæði og voru umsvif klaustursins fjölþætt. Fyrirmyndin er alþjóðleg, bæði hvað varðar byggingar og starfsemi.

Bygging klaustursins stóð á tveimur hæðum og skiptist í klausturkirkju, klausturhús og garð með brunni.

 

Starfsemin einkenndist af samfélagshjálp í breiðum skilningi en rannsóknin bendir til þess bæði lyf- og handlækningar hafi verið stundaðar á staðnum, samhliða hefðbundnu bænahaldi. Til marks um það hafa ýmis áhöld til lækninga fundist, svo sem bíldar, skæri og nálar, auk þess sem greining frjókorna bendir til markvissrar ræktunar lækningajurta á staðnum. Bein hinna látnu segja einnig sína sögu.

 

Greina má einkenni alvarlegra sjúkdóma eða áverka af ýmsu tagi á nánast öllum beinagrindunum sem grafnar hafa verið upp úr klausturkirkjugarðinum. Er þar helst að nefna smitsjúkdóma eins og sárasótt, berkla, sull og lungnabólgu, sem landlægir voru í Evrópu á þessum tíma. Eins má á beinunum greina áverka eins og beinbrot og merki um fötlun.

Meðal heimagerðra gripa sem fundist hafa við uppgröftinn eru áhöld til matargerðar og lýsingar innandyra, auk muna til dægrastyttingar, eins og taflmaður og teningar. Meðal innfluttra gripa er helst að nefna leirker af ýmsu tagi, reiknimynt, gullhring, bænaperlur, sálmabækur og líkneski, auk áðurnefndra læknisáhalda og þriggja tegunda lækningajurta.