Lokaorð greinar Steinunnar Kristjánsdóttur verkefnisstjóra rannsóknarinnar á Skriðuklaustri í sýningarskrá Endurfunda

„Í greininni hefur verið skyggnst inn í líf íbúa Skriðuklausturs í Fljótsdal í gegnum leifar sem þar hafa verið grafnar fram. Klausturhúsaþyrpingin þar var byggð samkvæmt sömu hugmyndafræði og önnur klaustur. Hún var húsaskjól yfir kanúka, pílagríma, próventufólk, sjúka og umkomulausa en auk þess minnismerki og tákn fyrir heimsmynd kaþólsku kirkjunnar, stofnunar sem tók sér bólfestu í íslensku samfélagi miðalda. Bygging og starfsemi Skriðuklausturs bendir til þess að einangrun Íslands hafi verið minni en oft hefur verið talið. Innfluttu gripirnir eru auk þess til vitnis um það. Ennfremur herjuðu smitsjúkdómar á borð við sárasótt augljóslega á Íslendinga jafnt sem aðra Evrópubúa á miðöldum. Þetta sést af beinaleifum á Skriðuklaustri en smitsjúkdómar eru traustur vitnisburður um náin samskipti fólks. Um leið undirstrikar fundur þeirra hlutverk klaustranna sem líknar- og sjúkrastofnana þessa tíma.
Í Skriðuklaustri birtist alþjóðleg heimsmynd sem kaþólska kirkjan skapaði; alþjóðleg menning sem engu að síður þreifst í íslenskum dal á 16. öld. Engin tvö klaustur litu þó nákvæmlega eins út né voru þau rekin með sama hætti. Þar gætti mismunandi viðhorfa og aðstæðna. Þau urðu hins vegar að uppfylla ákveðin skilyrði um húsakost og aðstöðu til þess að geta staðið undir nafni og sinnt hlutverkum sínum, óháð byggingarefni, tíma eða landfræðilegri staðsetningu. Minjarnar, sem klausturbúarnir skildu eftir sig, voru þess vegna í senn alþjóðlegar og innlendar. Þær endurspegla ekki síður hvernig hægt var að aðlaga félagslega og menningarlega heimsmynd kaþólsku kirkjunnar að íslenskri náttúru og samfélagi miðalda."