Eftir siðaskiptin varð breyting á. Kirkjan varð innlend og háð veraldlegu valdi úti í Danmörku. Dýrlingalíkneski hurfu af stöllum sínum og ölturum og myndir og gripir sem tengdust messunni í anda Lúthers voru fengnir í þeirra stað. Á 16. öld komu fram í dagsljósið nafngreindir höfundar íslenskra gripa. Stóll Þórunnar á Grund, frá fyrra helmingi aldarinnar, er elsti listgripurinn með nafni höf­undar, Benedikts Narfa­sonar. Eftir siðaskiptin koma þeir fram í röðum, þar á meðal Brynjólfur skurðmeistari í Skarði á Landi sem prýddi kirkju sína með myndskurði úr hvalbeini um aldamótin 1600 og séra Gísli Guðbrandsson og Jón Greips­son sem báðir smíðuðu og skáru út forvitnilega gripi í upphafi 17. aldar.